PUBLICATIES

De schilderkunst van Jos van der Beek (Den Haag, 1954) heeft een verrassend ambigu karakter. Zijn palet is ingetogen, neigt naar monochromie, en ook in stilistisch opzicht hebben zijn doeken een zekere essentialistische signatuur. Dit is werk van een kunstenaar die zichzelf beperkingen oplegt, zo lijkt het; het is vrij van ornament en anekdotiek, het bezit geen ‘talige’ component. Hooguit is er sprake van vermoedens van herkenning, van ‘contouren’ die ons herinneren aan een werkelijkheid buiten de vier zijden van zijn spieraam. En juist dat biedt de kijker vrijheid van perceptie en een open blik – en vooral ook, een uitermate zintuigelijke ervaring van ruimte, dimensionaliteit en licht. Jos van der Beeks doeken mogen verstild en gereduceerd van karakter zijn, onderkoeld zijn ze nooit. In Van der Beeks schilderkunst proeven we zijn liefde voor het ambacht, voor het krassende potlood, het persoonlijke handschrift-in-verf. Het is een expressie die echter maar zelden geleid wordt door toeval en de grillen van het experiment. In hun onderlinge samenhang getuigen Van der Beeks doeken juist van hun weloverwogen, behoedzame aard. Thema’s en motieven worden langdurig verkend en uitgediept, en soms ook ‘meegenomen’ naar het volgende werk. En het is juist deze ‘genealogie’ van doeken die de essentie van het werk blootlegt: de constante wisselwerking tussen reductie en een grootse vrijheid, tussen ‘de regels van het spel’ en de liefde voor het creatieve proces.
Antoon Melissen - Kunsthistoricus-curator

De kunst van Jos van der Beek bestaat bij de gratie van abstractie. Vlekken, met potlood getekende lijnen, zachte grijze partijen en bescheiden tinten kenmerken zijn werk. De sfeer die er vanuit gaat is er één van stilte, van rust en bescheidenheid. Opvallend detail is dat deze schilderijen bij niets anders dan daglicht gemaakt kunnen zijn. Ze bezitten een zekere vorm van lichtnuances die alleen tijdens de uren van de dag door de dakramen van een atelier naar binnen kunnen vallen.
Roos van Put - Haagsche Courant

De particuliere belevingswereld van Jos van der Beek doordring je niet een-twee-drie. Van der Beeks ruimtelijke abstracties doen een beroep op des kijkers gevoel voor verdromingen en atmosferen.
Haagsche Courant

De schilderijen van van der Beek zijn kwetsbaar, fragiel en monumentaal tegelijk. Afwisselend in transparante en dekkende lagen over elkaar heen zet hij zijn composities op het doek. De vormen die op meerdere schilderijen een herkenning lijken op te roepen zijn een eigen taal geworden en worden als zodanig vaker gebruikt. De directheid van de tekening vindt een tegenpool in de penseelstreek die vlekkerig en transparant, bijna vluchtig en vergankelijk van karakter is, maar soms ook dekkend en monochroom.Contrasten als deze zijn in harmonie samengebracht waardoor er sprake blijft van evenwicht.
Door compositorische verschuivingen ontstaat beweging. Die beweging lijkt verder te willen reiken dan de oppervlakte die het doek biedt. De compositie strekt zich als het ware verder uit dan het doek zelf en neemt de omringende omgeving in zich op. Anderzijds lijkt die beweging ook 'gevangen', alsof de waarnemingen 'voor een moment'tot stilstand zijn gebracht.Van der Beek wil zich beperken tot het meest essentiéle.Dat verklaart zijn behoefte om richting- en plaatsbepalende elementen als kleur te willen minimaliseren.
Ingrid Kentgens - Conservator Museum van Bommel van Dam / Bonnefantenmuseum, Maastricht